زمینه و هدف: اختلالات حرکتی اندام های فوقانی کودکان فلج مغزی باعث محدودیت در انجام فعالیتهای روزمره این کودکان میشود. تمرینات عصبی عضلانی از رویکردهای نوینی میباشند که در توانبخشی آسیبهای سیستم عصب مرکزی استفاده میشوند. هدف از این مطالعه، بررسی تاثیر تمرینات عصبی عضلانی بر میزان سفتی عضلانی، دامنه حرکتی و زبردستی درشت دست کودکان فلج مغزی همی پلژی بود. روشها: در مطالعه تجربی با طراحی پیش آزمون و پس آزمون، 18 کودک فلج مغزی اسپاستیک همی پلژی 4 تا 11 سال به صورت موارد در دسترس انتخاب شدند. دامنه حرکتی اکستنشن مچ دست و سوپینیشن ساعد به وسیله گونیامتری، اسپاستیسیتی عضلات فلکسور مچ دست و پروناتور ساعد با معیار اصلاح شده اصلاح شده آشورث و زبرستی درشت دست کودکان توسط تست باکس و بلاک در ابتدا و انتهای مطالعه مورد ارزیابی قرار گرفت. پروتکل تمرینات عصبی عضلانی به مدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه و هر جلسه 45 دقیقه برای این کودکان انجام شد. در این مطالعه اندام فوقانی سمت سالم کودکان نیز به عنوان گروه کنترل مد نظر قرار گرفت و تمامی ارزیابی های سمت درگیر در سمت سالم کودک نیز انجام شد. یافتهها: مطابق نتایج به دست آمده، افزایش معناداری در میانگین نمرات دامنه حرکتی اکستنشن مچ دست و سوپینیشن ساعد در اندام درگیر مشاهده می شود (0/001>P) . همچنین نتایج نشان میدهد که مداخله تمرینات عصبی عضلانی بر روی اندام مبتلا سبب کاهش معنی داری در میزان سفتی عضلات پروناتور ساعد و فلکشن مچ دست میشود (0/001>P). این در حالی است که مداخله ما تاثیر معنیدار بر زبردستی درشت دست کودکان فلج مغزی همی پلژی نداشت (0/39=P). نتیجهگیری: به نظر میرسد پروتکل عصبی عضلانی استفاه شده در این مطالعه میتواند سبب افزایش دامنه حرکتی مفاصل محدود شده و کاهش میزان اسپاستیسیتی عضلات درگیر در ساعد و مچ دست کودکان فلج مغزی همی پلژی شود.
)