تقویت همبستگی ملی بعد از جنگ ایران و اسرائیل با رویکرد شناختی

هویت ملی مذهبی ایران که برگرفته از ساختار شناختی اجتماعی تکامل یافته ایرانی است، دارای تاریخ کهن و بسیار قوی است. همبستگی در ایران با وجود قبایل و نژادها و سلایق گوناگون حول محوریت زبان فارسی، خداباوری و ساختار حاکمیت منسجم وجود دارد. تعهد به خانواده و پیوندهای خانوادگی، اسطوره ­ها و نمادهای تاریخی مذهبی، مقاومت در برابر سختی­ ها و بحران­ ها و دریافت درست بازخوردها از تحولات جهانی به دلیل رشد شناخت اجتماعی و وجود رهبری حکیم و دانا از عوامل دیگر تحکیم همبستگی ملی است. با این وجود، عوامل آسیب ­زای این همبستگی را می ­توان به انحصارطلبی قدرت و منازعات درون حاکمیتی، القای خودباختگی فرهنگی و جنگ شناختی گسترده علیه هویت ایرانی دانست. صهیونیست به عنوان دشمن قسم خورده ایران، بعد از اینکه نتوانست با ابزار و روش ­های گسترده خود مانع رشد و پیشرفت ایران شود، دست به اقدام همه جانبه مستقیم علیه موجودیت آن زد و امید داشت که بتواند جنگ ­های داخلی و تجزیه ایران را به دنبال بیاورد. اما برخلاف پیش­ بینی­ های او همبستگی در ایران قوی ­تر شد. جامعه ایرانی به خوبی می ­تواند در ارتباط با موضوعات کلان اجتماعی، واکنش ­های درست و حساب شده نشان دهد، از اتفاقات پیرامون خود درس عبرت بگیرد و تصمیم درست جمعی اتخاذ کند. برای حفظ این همبستگی باید با کاهش و کنترل عوامل آسیب ­زای همبستگی و تقویت هویت ملی دینی ایرانی، دولتمردان، همسو با مردم و حول محور رهبری تهدیدها را تبدیل به فرصت کرده و دشمن را از دست درازی­ های دیگر  به تمامیت سرزمینی و هویت ایرانی ناامید کند.