مقایسه سمیت نانودندریمرهای نسل دوم و نسل سوم بر روی رده‌های سلولی PC12 و Vero به منظور ارزیابی میزان ایمنی آن‌ها در سیستم‌های تحویل دارو

نوع مقاله : پژوهشی اصیل

نویسندگان

1 گروه شیمی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران

2 گروه بیوشیمی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران

3 گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران

4 گروه انگل شناسی و قارچ شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران

چکیده

زمینه و هدف: ویژگی‌های منحصر به‌فرد دندریمرها از جمله ساختار شاخه‌ای و توانایی در گیرانداختن انواع مختلف داروها، توجه زیادی را جهت کاربردهای دارورسانی هدفمند به‌خود جلب کرده‌اند. در این مطالعه با هدف ارزیابی پتانسیل این نانودندریمرها برای استفاده در سیستم‌های تحویل دارو، سمیت سلولی دندریمرهای نسل دوم (G2) و نسل سوم (G3) بر روی دو رده سلولی PC12 و Vero مورد ارزیابی قرار گرفت.
روش‌ها: دندریمرهای G2 و G3 با استفاده از پلی‌اتیلن گلیکول و اسید سیتریک سنتز شدند. اندازه ذرات دندریمرها با استفاده از پراکندگی نور دینامیکی (DLS) تعیین شد، سپس ساختار آن‌ها با استفاده از طیف‌سنجی مادون قرمز تبدیل فوریه (FTIR) مورد ارزیابی قرار گرفت. جهت بررسی سمیت سلولی نانودندریمرها بر سلول‌های Vero و PC12 از روش MTT استفاده شد.
یافته‌ها: تحلیل DLS نشان داد که اندازه ذرات دندریمر سنتز شده برای G2 و G3 به‌ترتیب ۴۳ نانومتر و ۶۱ نانومتر بود و شاخص توزیع چندگانه (PDI)  آن‌ها به‌ترتیب 0/288 و 0/351 بود که نشان‌دهنده توزیع یکنواخت‌تر نانوذرات G2 نسبت به G3 بود. آزمایش‌ سمیت سلولی نشان داد که بر رده سلولی PC12، دندریمرهای G2 سمیت کمتری نسبت به G3 داشتند (مقادیر CC50 برای G2 و G3 به‌ترتیب 1243 میکروگرم/میلی‌لیتر و 784 میکروگرم/میلی‌لیتر بود) اما تفاوت معنی‌دار در سمیت بین G2 و G3 بر رده سلولی Vero مشاهده نشد (0/636=P).
نتیجه‌گیری: از آنجایی که غلظت دندریمری که به‌عنوان حامل دارویی استفاده می‌شود کمتر از غلظت سمی آن‌ها است، از دندریمرها به‌عنوان سیستم‌های دارورسانی نوین در پزشکی می‌توان استفاده کرد.

کلیدواژه‌ها

طب نظامی
دوره 27، شماره 3 - شماره پیاپی 133
مرداد و شهریور 1404
صفحه 2839-2847

فایل ها

هم رسانی

ارجاع به این مقاله

آمار