دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)طب نظامی1735-153727320250911Scientific Apartheid: The New Version of Sanctions on Iranآپارتاید علمی: نسخه جدید تحریمها علیه ایران27972798100131010.30491/jmm.2025.1006907.1367FAشعبانمهرورزمرکز تحقیقات تروما، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)، تهران، ایرانJournal Article20250821The term apartheid is originally an Afrikaans word, and its precise meaning is racial segregation. It was coined during the 50-year apartheid era in South Africa and referred to discrimination and the imposition of racial superiority by whites over blacks. This term is still used in the world dictionary today to convey the concept of widespread and official discrimination in various cases. This issue has also spread to the scientific field, and unfortunately, we are witnessing unprecedented pressure and restrictions being imposed on the directors of scientific journals to not accept articles by Iranian authors under the pretext of unilateral sanctions. In some cases, they have even begun to retract reputable scientific articles published in their journals.اصطلاح آپارتاید در اصل یک لغت از زبان آفریقایی است و معنی دقیق آن جدا کردن نژاد است که در دوران نژاد پرستی 50 ساله در کشور آفریقای جنوبی ابداع شد و اشاره به تبعیض و تحمیل برتری نژادی سفید پوستان بر سیاه پوستان داشت. این اصطلاح امروزه همچنان در فرهنگ لغات جهانی برای رساندن مفهوم تبعیض گسترده و رسمی در موارد مختلف به کار برده می شود. این موضوع به عرصه علمی نیز گسترش پیدا کرده و متاسفانه شاهد اعمال فشار و ایجاد محدودیت های بی سابقه ای به مدیران نشریات علمی مبنی بر عدم پذیرش مقالات نویسندگان ایرانی به بهانه تحریم های یکجانبه هستیم و حتی در مواردی شروع به حذف (Retract) مقالات علمی معتبر چاپ شده در نشریات خود کرده اند.https://militarymedj.bmsu.ac.ir/article_1001310_109564fe36aeb723e2d6acd893ed8fbc.pdfدانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)طب نظامی1735-153727320250911The Role of Enzymes in Military Medicine: From Treating Combat Injuries to Protection Against Chemical and Biological Agentsنقش آنزیمها در طب نظامی: از درمان آسیبهای جنگی تا حفاظت در برابر عوامل شیمیایی و بیولوژیکی27992817100131110.30491/jmm.2025.1006851.1319FAفاطمهابول مشدیگروه شیمی دارویی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانشیماکریمیگروه بیوشیمی، دانشگاه مالک اشتر، تهران، ایرانحمیدرضاجلولیگروه بیوشیمی، دانشگاه مالک اشتر، تهران، ایرانحدیثبهرامیگروه بیوشیمی، دانشگاه مالک اشتر، تهران، ایرانطالببدریمرکز تحقیقات علوم اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)، تهران، ایرانغلامرضافرنوشمرکز تحقیقات بیوتکنولوژی کاربردی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)، تهران، ایرانمصطفیاکبری قمیمرکز تحقیقات مهندسی بافت و پزشکی بازساختی، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)، تهران، ایرانJournal Article20250502Enzymes are high molecular weight protein biocatalysts that have garnered significant attention for their extensive use in maintaining and enhancing health, particularly within the realm of military medicine. Military personnel, due to the nature of their missions, their presence in high-risk areas, and their exposure to specific chemical, biological, and physical threats, face unique injuries such as trauma, burns, and chemical warfare agents. These circumstances necessitate specialized and effective therapeutic and protective solutions. Given the limitations of conventional therapeutic and protective methods, investigating the role of enzymes as innovative and targeted tools has become particularly essential. Enzymes, with their ability to decompose toxic compounds, accelerate tissue repair processes, and provide active protection against chemical and biological agents, can serve as an effective alternative or complement to existing methods. Therefore, the aim of this review study is to systematically and comprehensively examine the role of enzymes in military medicine, including their contributions to the prevention, protection, and treatment of common injuries encountered in battlefields. Research indicates that enzymes play a crucial role in the treatment of combat wounds, nerve injuries, and the neutralization of chemical agents. Furthermore, the application of enzymes in the development of smart protective clothing could significantly enhance the safety of military personnel and improve advanced protective strategies against chemical and biological threats. The findings of this study suggest that the utilization of enzymes may lead to better therapeutic outcomes, increased safety for military personnel, and the advancement of innovative defense technologies. Despite the existing advancements, the further development of related research and technologies could pave the way for enhanced medical and preventive services for armed forces in the future.آنزیمها بیوکاتالیستهای پروتئینی با وزن مولکولی بالا هستند که استفاده از آنها بهطور گسترده در راستای حفظ و ارتقاء سلامت، بهویژه در حوزه طب نظامی، مورد توجه قرار گرفته است. پرسنل نظامی به دلیل ماهیت مأموریتها، حضور در مناطق پرخطر، و مواجهه با تهدیدات خاص شیمیایی، بیولوژیکی و فیزیکی، در معرض آسیبهای منحصر بهفردی از جمله تروما، سوختگی، و عوامل شیمیایی جنگی قرار دارند. این شرایط نیازمند راهکارهای درمانی و حفاظتی اختصاصی و مؤثر است. با توجه به محدودیتهای روشهای رایج درمانی و حفاظتی، بررسی نقش آنزیمها بهعنوان ابزارهای نوین و هدفمند، ضرورت ویژهای یافته است. آنزیمها با توانایی در تجزیه ترکیبات سمی، تسریع فرایند ترمیم بافتی، و ایفای نقش در حفاظت فعال در برابر عوامل شیمیایی و بیولوژیکی، میتوانند جایگزینی مؤثر یا مکملی برای روشهای موجود باشند. از اینرو، هدف این مطالعه مروری، بررسی جامع و نظاممند نقش آنزیمها در طب نظامی، شامل نقش آنها در پیشگیری، حفاظت و درمان انواع آسیبهای شایع در میدانهای نبرد است. بررسیها نشان میدهد که آنزیمها نقش مهمی در درمان زخمهای جنگی، آسیبهای عصبی و همچنین خنثیسازی عوامل شیمیایی دارند. علاوه بر این، استفاده از آنزیمها در ساخت لباسهای محافظتی هوشمند میتواند گام مؤثری در افزایش ایمنی پرسنل نظامی و بهبود راهکارهای حفاظتی پیشرفته در برابر تهدیدات شیمیایی و بیولوژیکی باشد. یافتههای این مطالعه نشان میدهد که بهکارگیری آنزیمها میتواند به بهبود نتایج درمانی، افزایش ایمنی پرسنل نظامی و توسعه فناوریهای نوین دفاعی منجر شود. با وجود پیشرفتهای موجود، توسعه پژوهشها و فناوریهای مرتبط میتواند زمینهساز ارتقای بیشتر خدمات درمانی و پیشگیری برای نیروهای مسلح در آینده باشد.https://militarymedj.bmsu.ac.ir/article_1001311_1911406b560d6fbc62e9f81aec99a974.pdfدانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)طب نظامی1735-153727320250911A Review of the Effect of Various Training Protocols During Transition Movements in People with Ankle Sprainsمروری بر تاثیر انواع پروتکل تمرینی طی حرکات انتقالی در افراد دارای اسپرین مچ پا28182830100131210.30491/jmm.2025.1006813.1288FAابراهیمپیریگروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران0000-0001-9188-9746عباسقدیمی خشت مسجدیگروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایرانسجادقدیمی خشت مسجدیگروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایرانامیرعلیجعفرنژادگروگروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایرانJournal Article20250108<strong>Background and Aim:</strong> Research in recent decades shows that rehabilitation exercises have a significant effect on improving ankle complications. The aim of the present study was to review the effect of various exercise protocols during transitional movements in people with ankle sprains.<br /><strong>Methods:</strong> The present study was a narrative review. Articles in Persian and English from 2007 to 2023 were searched in databases such as Web of Science, ScienceDirect, PubMed, Scopus, SID, Magiran, Civilica, and Google Scholar. Finally, 18 articles related to the effect of various exercise protocols during the transition period in individuals with lateral ankle sprains were analyzed.<br /><strong>Results:</strong> The results of the studies showed that the flexibility of the calf muscles, by increasing the range of dorsiflexion in the ankle, facilitates the gait process in individuals with ankle sprains. Findings related to supportive tools, such as taping, indicated that the use of various types of taping can have acceptable effects on balance, performance, and range of motion in individuals with ankle sprains. Aquatic and land-based exercises demonstrated a positive impact on the physical fitness factors of individuals with ankle sprains. The remaining studies suggested that inadequate rehabilitation could lead to balance deficits and secondary injuries.<br /><strong>Conclusion:</strong> The present review study demonstrated that the use of kinesiotaping combined with a deep sensory training approach can have positive effects on parameters such as balance, pain reduction, and improved range of motion.<strong>زمینه و هدف:</strong> پژوهشهای دهههای اخیر نشان میدهد، تمرینات توانبخشی تاثیر قابل توجهی بر بهبود عارضههای مربوط به مچپا دارد. هدف از مطالعه حاضر، مروری بر تاثیر انواع پروتکل تمرینی طی حرکات انتقالی در افراد مبتلا به اسپرین مچپا بود.<br /><strong>روشها:</strong> مطالعه حاضر از نوع مروری بود. جستجوی مقالات به زبان فارسی و انگلیسی از سال 2007 تا 2023 بود، که در پایگاه های اطلاعاتی Web of Science ،ScienceDirect ،PubMed ،Scopus ،Civilica ،SID ،Magiran و Google Scholar انجام گرفت. در نهایت 18 مقاله در ارتباط با تاثیر انواع پروتکل تمرینی طی حرکات انتقالی در افراد مبتلا به اسپرین قسمت خارجی مچ پا مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت.<br /><strong>یافتهها: </strong>بررسی نتایج مطالعات نشان داد که انعطافپذیری عضلات ساق پا با افزایش دامنه حرکتی دورسیفلکشن مچپا، به تسهیل فرآیند گامبرداری در افراد مبتلا به اسپرین مچپا کمک میکند. یافته های مربوط به ابزارهای حمایتی همانند تیپ حاکی از آن بود که استفاده از انواع تیپ در افراد مبتلا به اسپرین میتواند بر تعادل، عملکرد و دامنه حرکتی اثرات قابل قبولی داشته باشد. تمرینات در آب و خشکی به نحوی نشان از تاثیر مثبت بر فاکتورهای آمادگی جسمانی افراد مبتلا به اسپرین مچ پا داشت. مابقی مقالات اظهار داشتند که در صورت عدم توانبخشی مناسب منجر به ضعف تعادل و بروز آسیب های ثانویه خواهند شد.<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> مطالعه مروری حاضر نشان داد که استفاده از کنزیوتیپ با رویکرد تمرینات حسی- عمقی می تواند اثرات مثبتی بر شاخص هایی همچون تعادل، درد و بهبود دامنه حرکتی داشته باشد.https://militarymedj.bmsu.ac.ir/article_1001312_f5987fa92889af10174a364f688eaaa3.pdfدانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)طب نظامی1735-153727320250911Assessment of Associated Injuries with Different Types of Pelvic Fractures Caused by Blunt Trauma in Patients Admitted to Teaching Hospitals in Ahvazبررسی آسیبهای همراه با انواع شکستگی لگن ناشی از ترومای بلانت در بیماران بستری در بیمارستانهای آموزشی اهواز28312838100131310.30491/jmm.2025.1006818.1292FAعلیرضارفعتی نواییگروه آموزشی طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایرانحسنمعتمدگروه آموزشی طب اورژانس، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایرانپیامامینیگروه آموزشی آمار، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایران0000-0001-8675-0045نسترنکلانتریواحد توسعه تحقیقات بالینی، بیمارستان گلستان، دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، اهواز، ایرانJournal Article20250117<strong>Background and Aim: </strong>Pelvic fractures are among the most complex injuries encountered in traumatic events, accounting for approximately 2% to 8% of all fractures. Due to the potential involvement of vital structures and internal organs, accurate classification of the fracture type and identification of associated injuries play a crucial role in clinical management and prognosis.<br /><strong>Methods:</strong> This retrospective study was conducted on patients with trauma-induced pelvic fractures who were admitted to educational hospitals in Ahvaz between 2018 and 2020. Patient data were extracted from medical records, and fractures were categorized according to the Tile classification system into three types: A (stable), B (partially unstable), and C (completely unstable). Associated injuries were also recorded and analyzed. Data were processed using SPSS software and appropriate statistical tests.<br /><strong>Results:</strong> Type A fractures were the most prevalent, accounting for 63.2% of cases, whereas type C fractures, despite being less common (10%), were associated with the highest mortality rate (14.8%). A total of 25 types of associated injuries were identified, with facial trauma, lower limb fractures, and upper limb fractures being the most frequent. Statistical analysis revealed a significant association between fracture type and the incidence of injuries such as rib fractures, pneumothorax, injuries to abdominal organs, and spinal trauma (P<0.05). Type A was more commonly associated with facial and lower limb injuries, while type C was linked to more severe and life-threatening complications. No significant correlation was found between fracture type and variables such as sex, age, or mechanism of injury. However, type C fractures were markedly associated with worse clinical outcomes and higher mortality.<br /><strong>Conclusion:</strong> Type C pelvic fractures are associated with more severe clinical outcomes and a significantly higher mortality rate. These findings can inform clinical strategies for improved diagnosis, monitoring, and management of patients with pelvic fractures resulting from trauma.<strong>زمینه و هدف:</strong> شکستگی لگن یکی از آسیبهای پیچیده در حوادث تروماتیک بوده و حدود ۲ تا ۸ درصد از کل شکستگیها را شامل میشود. بهدلیل احتمال آسیب به ساختارهای حیاتی و اندامهای داخلی، تشخیص دقیق نوع شکستگی و شناسایی آسیبهای همراه، نقش مهمی در مدیریت درمانی و پیشآگهی بیماران دارد.<br /><strong>روشها:</strong> این مطالعه بهصورت گذشتهنگر بر روی بیماران مبتلا به شکستگی لگن ناشی از تروما انجام شد که طی سالهای ۱۳۹۷ تا ۱۳۹۹ به بیمارستانهای آموزشی اهواز مراجعه کرده بودند. اطلاعات بیماران از پروندههای پزشکی استخراج و نوع شکستگی لگن بر اساس سیستم طبقهبندی Tile به سه نوع A ،B و C تقسیمبندی شد. همچنین، آسیبهای همراه ثبت و تحلیل گردید. دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS و آزمونهای آماری مناسب مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفتند.<br /><strong>یافتهها: </strong>نوع A شایعترین نوع شکستگی با 63/2 درصد موارد بود، در حالی که نوع C با وجود شیوع کمتر (۱۰ درصد)، بیشترین میزان مرگومیر (14/8 درصد) را داشت. در مجموع، ۲۵ نوع آسیب همراه شناسایی شد که آسیب به صورت، اندام تحتانی و اندام فوقانی از شایعترینها بودند. تحلیل آماری نشان داد که بین نوع شکستگی و بروز آسیبهای همراهی مانند شکستگی دنده، پنوموتوراکس، آسیب به ارگانهای شکمی و ستون فقرات ارتباط معناداری وجود دارد (0/05>P). در نوع A آسیب به صورت و اندام تحتانی شایعتر بود، در حالی که نوع C با آسیبهای شدیدتر همراه بود. هیچ ارتباط معناداری بین جنسیت، سن و مکانیسم آسیب با نوع شکستگی مشاهده نشد، اما نوع C با پیامدهای بالینی وخیمتر و مرگومیر بالاتری نسبت به سایر انواع همراه بود.<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> شکستگی نوع C لگن با پیامدهای بالینی وخیمتر و مرگومیر بالاتری همراه است. یافتههای این مطالعه میتواند در بهبود روند تشخیص، پایش و مدیریت بیماران دچار شکستگی لگن ناشی از تروما کاربرد داشته باشد.https://militarymedj.bmsu.ac.ir/article_1001313_45dbb789a12c7a0255d2b3bd9f70f17d.pdfدانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)طب نظامی1735-153727320250911Comparison of the Cytotoxicity of Second- and Third-Generation Nanodendrimers on PC12 and Vero Cell Lines to Evaluate Their Safety in Drug Delivery Systemsمقایسه سمیت نانودندریمرهای نسل دوم و نسل سوم بر روی ردههای سلولی PC12 و Vero به منظور ارزیابی میزان ایمنی آنها در سیستمهای تحویل دارو28392847100131410.30491/jmm.2025.1006844.1315FAحمیرافداییگروه شیمی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایرانمحمد تقیگودرزیگروه بیوشیمی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایرانعلیکلانتری حصاریگروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایرانطاهرعلمیگروه انگل شناسی و قارچ شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران0000-0002-4247-4445Journal Article20250315<strong>Background and Aim: </strong>The unique characteristics of dendrimers, including their branched structure and ability to encapsulate a variety of drugs, have garnered significant attention in targeted drug delivery applications. In this study, we evaluated the cytotoxicity of second-generation (G2) and third-generation (G3) dendrimers on two cell lines, PC12 and Vero, to assess their potential for use in drug delivery systems.<br /><strong>Methods:</strong> G2 and G3 dendrimers were synthesized through a chemical method using polyethylene glycol and citric acid. The particle size of the dendrimers was determined by dynamic light scattering (DLS), and their structure was evaluated by Fourier-transform infrared (FTIR) spectroscopy. The cytotoxicity of the dendrimers on Vero and PC12 cells was assessed using the MTT assay.<br /><strong>Results:</strong> DLS analysis showed that the particle sizes of the synthesized dendrimers, G2 and G3, were 43 nm and 61 nm, respectively, with their polydispersity index (PDI) values of 0.288 and 0.351, indicating a more uniform distribution of G2 nanoparticles than G3. The cytotoxicity assay demonstrated that G2 dendrimers exhibited lower toxicity towards the PC12 cell line compared to G3, with CC<sub>50</sub> values for G2 and G3 being 1243 and 784 µg/ml, respectively. However, no significant difference in toxicity between G2 and G3 was observed in the Vero cell line (P=0.636).<br /><strong>Conclusion: </strong>Since the concentration of dendrimers used as drug carriers is below their toxic concentration, they can be applied as novel drug delivery systems in medical treatments.<strong>زمینه و هدف:</strong> ویژگیهای منحصر بهفرد دندریمرها از جمله ساختار شاخهای و توانایی در گیرانداختن انواع مختلف داروها، توجه زیادی را جهت کاربردهای دارورسانی هدفمند بهخود جلب کردهاند. در این مطالعه با هدف ارزیابی پتانسیل این نانودندریمرها برای استفاده در سیستمهای تحویل دارو، سمیت سلولی دندریمرهای نسل دوم (G2) و نسل سوم (G3) بر روی دو رده سلولی PC12 و Vero مورد ارزیابی قرار گرفت.<br /><strong>روشها:</strong> دندریمرهای G2 و G3 با استفاده از پلیاتیلن گلیکول و اسید سیتریک سنتز شدند. اندازه ذرات دندریمرها با استفاده از پراکندگی نور دینامیکی (DLS) تعیین شد، سپس ساختار آنها با استفاده از طیفسنجی مادون قرمز تبدیل فوریه (FTIR) مورد ارزیابی قرار گرفت. جهت بررسی سمیت سلولی نانودندریمرها بر سلولهای Vero و PC12 از روش MTT استفاده شد.<br /><strong>یافتهها: </strong>تحلیل DLS نشان داد که اندازه ذرات دندریمر سنتز شده برای G2 و G3 بهترتیب ۴۳ نانومتر و ۶۱ نانومتر بود و شاخص توزیع چندگانه (PDI) آنها بهترتیب 0/288 و 0/351 بود که نشاندهنده توزیع یکنواختتر نانوذرات G2 نسبت به G3 بود. آزمایش سمیت سلولی نشان داد که بر رده سلولی PC12، دندریمرهای G2 سمیت کمتری نسبت به G3 داشتند (مقادیر CC<sub>50</sub> برای G2 و G3 بهترتیب 1243 میکروگرم/میلیلیتر و 784 میکروگرم/میلیلیتر بود) اما تفاوت معنیدار در سمیت بین G2 و G3 بر رده سلولی Vero مشاهده نشد (0/636<em>=</em>P).<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> از آنجایی که غلظت دندریمری که بهعنوان حامل دارویی استفاده میشود کمتر از غلظت سمی آنها است، از دندریمرها<strong> </strong>بهعنوان سیستمهای دارورسانی نوین در پزشکی میتوان استفاده کرد.https://militarymedj.bmsu.ac.ir/article_1001314_b8b1ba84243c314638bff167a3810c73.pdfدانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)طب نظامی1735-153727320250911Association of ABO Blood Groups and Rh Factor with Long COVID: An Observational Study in an Iranian Populationارتباط گروههای خونی ABO و فاکتور Rh با کووید طولانی: یک مطالعه مشاهدهای در جمعیت ایرانی28482856100131510.30491/jmm.2025.1006834.1305FAمحمد جوادموسویگروه هماتولوژی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر، بوشهر، ایرانزهرهفرارکمیته تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر، بوشهر، ایرانشهرهشفیعیمرکز توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان امام خمینی، دانشگاه علوم پزشکی جیرفت، جیرفت، ایرانعمادبهبودیکمیته تحقیقات دانشجویی، دانشکده علوم پزشکی خوی، خوی، ایرانJournal Article20250212<strong>Background and Aim: </strong>The COVID-19 pandemic has led to a significant number of individuals experiencing long-term sequelae, known as Long COVID. One factor under investigation is the potential association between an individual's ABO blood group and their susceptibility to developing Long COVID. This study aims to investigate whether ABO blood groups and the Rh factor are associated with the risk of developing Long COVID-19 in an Iranian population.<br /><strong>Methods:</strong> This retrospective cohort study included 284 patients diagnosed with Long COVID at Shohada Hospital in Bushehr, Iran, between October 2022 and February 2024. Symptoms considered for Long COVID included fatigue, brain fog, shortness of breath, chronic cough, and loss of taste or smell, among others. These symptoms were tracked for persistence beyond four weeks post-infection. Multivariate logistic regression analysis was used to assess the association between ABO blood group, Rh factor, and the development of Long COVID, adjusting for age, sex, education level, and COVID-19 vaccination status.<br /><strong>Results:</strong> No significant difference was found in long COVID symptoms between individuals with severe and mild infections, and no significant association was observed between risk factors/underlying diseases and the symptoms (P>0.1). Additionally, no significant associations were observed between blood groups A, AB, or B and the development of Long COVID compared to blood group O (P>0.7). Similarly, the Rh+ factor was not significantly associated with Long COVID (P>0.2).<br /><strong>Conclusion: </strong>This study suggests that ABO blood group and Rh factor may not be significant risk factors for developing Long COVID in the Iranian population studied.<strong>زمینه و هدف:</strong> همهگیری کووید-۱۹ منجر به این شده است که تعداد قابل توجهی از افراد عوارض طولانیمدتی را تجربه کنند که به عنوان کووید طولانی شناخته میشود. یکی از عواملی که ممکن است در این زمینه نقش داشته باشد، ارتباط بالقوه بین گروه خونی ABO فرد و حساسیت به ابتلا به کووید طولانی است. این مطالعه به بررسی رابطه بین گروههای خونی و فاکتور Rh در زمینه کووید طولانی در جمعیت ایرانی میپردازد.<br /><strong>روشها:</strong> این مطالعه یک کوهورت گذشتهنگر شامل ۲۸۴ بیمار مبتلا به کووید طولانی در بیمارستان شهدای بوشهر در ایران بین مهر 1401 تا بهمن 1402 بود. علائمی که برای کووید طولانی در نظر گرفته شدند شامل خستگی، مه مغزی، تنگی نفس، سرفه مزمن و از دست دادن حس چشایی یا بویایی بودند. این علائم برای تداوم بیش از چهار هفته پس از عفونت پیگیری شدند. از تحلیل رگرسیون لجستیک چندمتغیره برای بررسی ارتباط بین گروه خونی ABO و فاکتور Rh و توسعه کووید طولانی، با بررسی همزمان سن، جنس، سطح تحصیلات و وضعیت واکسیناسیون کووید-۱۹ استفاده شد.<br /><strong>یافتهها: </strong>هیچ اختلاف معناداری در علائم کووید طولانی بین افراد با عفونت شدید و خفیف یافت نشد و ارتباط معناداری بین ریسک فاکتورها و بیماری های زمینه ای با علائم نیز یافت نشد (0/1<P). بطور کلی هیچ ارتباط معناداری بین گروههای خونی A، B یا AB و توسعه کووید طولانی در مقایسه با گروه خونی O مشاهده نشد (0/7<P). به طور مشابه، فاکتور Rh+ نیز ارتباط معناداری با کووید طولانی نداشت (0/2<P).<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> این مطالعه نشان میدهد که گروه خونی ABO و فاکتور Rh ممکن است عوامل خطر قابل توجهی برای توسعه کووید طولانی در جمعیت ایرانی مورد مطالعه نباشند.https://militarymedj.bmsu.ac.ir/article_1001315_c1d8277a0f106c75b1597ed43c28b4d7.pdfدانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)طب نظامی1735-153727320250911Challenges of Information Security Management in Academic Research: An Approach to Protecting Research Dataچالشهای مدیریت امنیت اطلاعات در تحقیقات دانشگاهی: رویکردی برای حفاظت از دادههای پژوهشی28572867100131610.30491/jmm.2025.1006811.1287FAمحمدمحمدیانمرکز تحقیقات مدیریت سلامت، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)، تهران، ایراناحسانتیمورزادهمرکز تحقیقات مدیریت سلامت، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)، تهران، ایرانمصطفیبخشیدانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)، تهران، ایرانمریمیعقوبیمرکز تحقیقات مدیریت سلامت، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)، تهران، ایرانJournal Article20250105<strong>Background and Aim: </strong>The significance of security in academic research has become increasingly critical due to the advancement of internet technologies in today’s digital age. This evolution has led to the emergence of various risks and threats that can affect both researchers and their research subjects. Consequently, the present study aims to identify the key components necessary for establishing security in research practices, particularly in the context of organizational and mission-driven research.<br /><strong>Methods:</strong> The present study employs a cross-sectional mixed method, conducted during the first half of 2023 in three stages at a medical sciences university in Tehran. The statistical sample consisted of eight educational and research experts from the university, selected purposefully. Data were collected through an expert panel and a questionnaire. Qualitative data analysis was performed using conventional qualitative content analysis with MAXQDA software, while quantitative analysis was conducted using DEMATEL software to assess the impact and influence of various factors.<br /><strong>Results:</strong> Qualitative data analysis resulted in the identification of 51 components, which were categorized into 8 dimensions: laws and regulations, access level, confidentiality, support, data integrity, protection of physical tools, research ethics, and awareness. In the DEMATEL analysis, the criterion of research ethics was found to have the most influence, while the awareness component was deemed highly effective. The component of receiving support exhibited the least influence among the other dimensions.<br /><strong>Conclusion: </strong>Since there is a possibility of fraud and illegal access to information in research, it is essential to inform the research team and the subjects about the ethical considerations in research and familiarize them with the existing risks.<strong>زمینه و هدف:</strong> اهمیت امنیت اطلاعات در انجام تحقیقات دانشگاهی به دلیل توسعه روزافزون فناوری های اینترنتی و در عصر دیجیتال امروزی بسیار مهم است و میتواند منجر به ظهور خطرات و تهدیداتی برای پژوهشگران و نمونه های پژوهشی شود. از این رو پژوهش حاضر با هدف تعیین مولفه های موثر بر ایجاد امنیت اطلاعات در انجام پژوهش ها به ویژه پژوهش های سازمانی و ماموریتی انجام پذیرفت.<br /><strong>روشها:</strong> مطالعه حاضر از نوع ترکیبی (کیفی-کمی) است که به روش مقطعی در نیمه اول سال ۱۴۰۲ و در 3 مرحله در یک دانشگاه علوم پزشکی نظامی شهر تهران انجام شد. نمونه آماری این پژوهش، شامل هشت نفر از خبرگان آموزشی و پژوهشی دانشگاه بوده که به صورت هدفمند تعیین شدند. جمع آوری اطلاعات به روش پانل خبرگی و پرسشنامه صورت گرفته، تحلیل داده ها با استفاده از محتوای کیفی از نوع مرسوم با نرم افزار MAXQDA و تحلیل کمی با نرم افزار DEMATEL جهت تعیین میزان تاثیرگذاری و تاثیرپذیری عوامل انجام شد.<br /><strong>یافتهها: </strong>تحلیل داده های کیفی منجر به استخراج 51 مولفه شد که در 8 بعد (قانون و مقررات، سطح دسترسی، محرمانگی، پشتیبانی گیری، یکپارچگی داده ها، حفاظت ابزارهای فیزیکی، اخلاق پژوهش، آگاه سازی) طبقه بندی شدند. در تحلیل دیمتل مولفه اخلاق پژوهش و آگاه سازی از میزان تاثیرپذیری بالا و مؤلفه پشتیبانی گیری، کمترین تاثیرپذیری را از سایر ابعاد دارا بود.<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> از آنجایی که امکان فریبکاری و دسترسی غیر قانونی به اطلاعات در پژوهش ها وجود دارد، آگاه سازی تیم پژوهش و آزمودنی در حوزه های اخلاق در پژوهش و آشنایی با ریسک های موجود ضروری است.https://militarymedj.bmsu.ac.ir/article_1001316_f441379cba7f9c86d770de8a9ba13333.pdfدانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)طب نظامی1735-153727320250911Investigating the Relationship between Safety Climate, Occupational Stress, Occupational Fatigue, and Self-Esteem among Employees of a Military Industrial Unitبررسی ارتباط جو ایمنی با استرس شغلی، خستگی شغلی و عزت نفس در کارکنان یک واحد صنعتی نظامی28682880100131710.30491/jmm.2025.1006838.1309FAغزالهمنظمی تهرانیگروه سلامت، ایمنی و محیط زیست، دانشکده بهداشت و ایمنی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران0000-0002-8022-2679فاطمه مهنازمحسن زادهگروه سلامت، ایمنی و محیط زیست، دانشکده بهداشت و ایمنی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایرانمحمدپناهی نیاگروه سلامت، ایمنی و محیط زیست، دانشکده بهداشت و ایمنی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایرانعلیصالحی سهل آبادیمرکز تحقیقات ارتقای ایمنی و پیشگیری از مصدومیت ها، پژوهشکده علوم بهداشتی و محیط زیست، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایرانJournal Article20250226<strong>Background and Aim: </strong>Assessing the organizational safety climate is crucial for guiding managerial behavior and improving safety performance. Psychosocial occupational factors such as occupational stress, fatigue, and self-esteem also influence safety outcomes. This study aimed to simultaneously investigate the bidirectional relationships between safety climate and these three variables in a military industrial unit.<br /><strong>Methods:</strong> In this descriptive-analytical cross-sectional study conducted in 2023, 200 employees from a military industrial unit in Tehran were selected through voluntary census sampling. Data were collected using validated questionnaires: the Loughborough Safety Climate Assessment Tool (LSCAT) for safety climate, the Swedish Occupational Fatigue Inventory (SOFI) for occupational fatigue, the Health and Safety Executive (HSE) questionnaire for occupational stress, and the Rosenberg Self-Esteem Scale. Data analysis was performed in SPSS version 26, utilizing the Kolmogorov-Smirnov test for normality, Spearman’s correlation for assessing relationships, and multiple linear regression for predicting safety climate.<br /><strong>Results:</strong> A significant inverse relationship was found between safety climate and occupational fatigue (r = -0.251, <em>P</em><0.001), while a significant direct correlation was observed between safety climate and occupational stress (r = +0.515, <em>P</em><0.001). Occupational stress and fatigue also showed a significant positive correlation (r = +0.373, <em>P</em><0.001). Regression analysis indicated that only occupational stress significantly predicted safety climate (β = 0.470, <em>P</em><0.001; adjusted R² = 0.235). No significant association was found between self-esteem and any of the other variables.<br /><strong>Conclusion:</strong> Improving the organizational safety climate, particularly by prioritizing safety and risk perception, is associated with reduced occupational stress and fatigue. Implementing structured stress management programs and self-esteem enhancement interventions, despite their non-significant statistical association in the final model, is recommended as complementary strategies. Investment in structured, culture-centered safety programs is essential to reduce workplace accidents.<strong>زمینه و هدف:</strong> ارزیابی جو ایمنی سازمانی برای هدایت رفتار مدیریتی حیاتی است. علاوه بر جو ایمنی، عوامل روانشناختی- شغلی شامل استرس شغلی، خستگی شغلی و عزت نفس نیز بر عملکرد ایمنی افراد تأثیرگذارند. این مطالعه با هدف بررسی همزمان ارتباطات دوطرفه بین جو ایمنی و سه متغیر مذکور در یک واحد صنعتی نظامی طراحی شد.<br /><strong>روشها:</strong> در این مطالعه مقطعی توصیفی-تحلیلی (سال ۱۴۰۲)، 200 نفر از کارکنان یک واحد صنعتی نظامی تهران به روش سرشماری داوطلبانه انتخاب شدند. دادهها با پرسشنامههای معتبر جو ایمنی (LSCAT دانشگاه لافبرو)، خستگی شغلی سوئدی (SOFI)، استرس شغلی (HSE) و عزت نفس روزنبرگ (SES) جمعآوری گردید. تحلیل دادهها در نرمافزار SPSS نسخه 26 با آزمونهای کولموگروف-اسمیرنوف (بررسی نرمالیتی)، ضریب همبستگی اسپیرمن (ارتباط متغیرها) و رگرسیون خطی چندگانه (پیشبینی جو ایمنی) انجام شد.<br /><strong>یافتهها: </strong>رابطه معکوس معناداری بین جو ایمنی و خستگی شغلی (0/251-=P<0/001, r) و جو ایمنی و استرس شغلی (0/515+=P<0/001, r) وجود دارد. به گونهای که جو ایمنی بالاتر با استرس کمتر مرتبط است. همچنین رابطه مستقیم معناداری بین استرس شغلی و خستگی وجود داشت (0/373+=P<0/001, r). تحلیل رگرسیون نشان داد که تنها استرس شغلی به طور قابل توجهی جو ایمنی را پیشبینی میکند (R2 تعدیل شده=0/235 ,0/47=P<0/001, β) .در این میان عزت نفس هیچ همبستگی معناداری با سایر متغیرها نشان نداد.<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> بهبود جو ایمنی از طریق تقویت اولویتدهی به ایمنی و درک خطر با کاهش استرس و خستگی شغلی مرتبط است. تدوین برنامه مدیریت کنترل استرس و اجرای مداخلات تقویتکننده عزت نفس (علیرغم عدم ارتباط در مدل نهایی) به عنوان راهکارهای مکمل برای کاهش ریسک حوادث پیشنهاد میگردد. سرمایهگذاری در برنامههای ایمنی ساختاریافته با محوریت فرهنگ سازمانی ضروری است.https://militarymedj.bmsu.ac.ir/article_1001317_225f3e4973dad8549dd2417f313a7fdd.pdfدانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج)طب نظامی1735-153727320250911Acute Effects of Kinesiotaping on Electromyographic Activity of Scapular Stabilizer Muscles in Bodybuilders with Various Types of Scapular Dyskinesisاثرات فوری کینزیوتیپ بر فعالیت الکترومایوگرافی عضلات ثباتدهنده کتف در بدنسازان مبتلا به انواع دیسکنزی کتف28812889100131810.30491/jmm.2025.1006866.1330FAسعیدآزادبختگروه آسیب شناسی ورزشی و بیومکانیک، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانمجتبیابراهیمی ورکیانیگروه آسیب شناسی ورزشی و بیومکانیک، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانپیمانآقایی عطا آبادیگروه آسیب شناسی ورزشی و بیومکانیک، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایرانالیاسکوثریپژوهشگر مستقل، فیزیولوژی ورزشی، تهران، ایرانJournal Article20250528<strong>Background and Aim: </strong>Scapular dyskinesis is a functional disorder of the shoulder girdle characterized by abnormal movement patterns and impaired neuromuscular control of the scapular stabilizing muscles. In bodybuilders, this disorder leads to muscle imbalances and poor scapular function due to repetitive movements with heavy weights. The aim of this study was to investigate the immediate effects of kinesio taping on the electromyographic activity of scapular stabilizing muscles in male bodybuilders with type one, two, and three dyskinesia.
<strong>Methods:</strong> The study participants were 36 male bodybuilders (mean age: 25.13 years) diagnosed with type I, II, and III scapular dyskinesis. They were non-randomly assigned to three equal groups of 12 participants each. Electromyographic (EMG) activity of the upper trapezius (UT), middle trapezius (MT), lower trapezius (LT), and serratus anterior (SA) muscles was measured during dynamic planks with an elastic band and rowing exercises combined with shoulder external rotation, both before and after the kinesio taping intervention. EMG signals were normalized to the maximum voluntary isometric contraction (MVIC). The kinesio taping intervention was applied according to the method of Toth et al. Post-test data were analyzed using two-way mixed ANOVA.
<strong>Results:</strong> In both dynamic plank and boat movements, kinesiotaping led to a significant reduction in upper trapezius muscle activity across all three types of dyskinesia (P<0.05). In all three dyskinesia groups, the activity of the middle and lower trapezius muscles significantly increased in both movements (P<0.05). The response of the anterior serratus muscle was heterogeneous and showed a significant increase in activity only under certain conditions. In the intergroup comparison of boat movement, the group with type 1 dyskinesia showed higher activity in the UT muscle and lower activity in the LT muscle compared to type 2 (P<0.05).
<strong>Conclusion: </strong>Kinesio taping was able to immediately improve the scapular stabilizer muscle activity pattern in all three types of dyskinesia by reducing the activity of overactive muscles and facilitating inhibited muscles. However, limited effectiveness was observed in the anterior temporalis muscle, indicating the need for designing specific and tailored tapering for this muscle.<strong>زمینه و هدف:</strong> دیسکنزی کتف یکی از اختلالات عملکردی کمربند شانهای است که با الگوهای حرکتی غیرطبیعی و اختلال در کنترل عصبی-عضلانی عضلات ثبات دهنده کتف همراه است، در بدنسازان به دلیل حرکات تکراری با وزنه های سنگین این اختلال منجر به عدم تعادل عضلانی و عملکرد ضعیف کتف میگردد. هدف این مطالعه، بررسی اثرات فوری کینزیوتیپ بر فعالیت الکترومایوگرافی عضلات ثباتدهنده کتف در بدنسازان مرد مبتلا به دیسکنزی نوع یک، دو و سه بود.<br /><strong>روشها:</strong> آزمودنی های تحقیق 36 مرد بدنساز (میانگین سنی 25/13 سال) مبتلا به دیسکنزی نوع یک، دو و سه بودند که به صورت غیرتصادفی به سه گروه یکسان 12 نفره در هر گروه تقسیم شدند. فعالیت الکترومایوگرافی عضلات ذوزنقهای فوقانی (UT)، میانی (MT)، تحتانی (LT) و دندانهای قدامی (SA) در حرکات پلانک داینامیک باکش و قایقی به همراه چرخش خارجی شانه قبل و بعد از مداخله کینزیوتیپ اندازهگیری و نسبت به حداکثر انقباض ایزومتریک ارادی (MVIC) نرمالسازی شد. مداخله کینزیوتیپ طبق الگوی Tooth و همکاران انجام شد. دادهها پس آزمون با آنالیز واریانس مرکب تحلیل شدند.<br /><strong>یافتهها: </strong>در هر دو حرکت پلانک داینامیک و قایقی،<strong> </strong>کینزیوتیپ منجر به کاهش معنادار فعالیت عضله ذوزنقهای فوقانی در هر سه نوع دیسکنزی شد (0/05>P). در هر سه گروه دیسکنزی، فعالیت عضلات ذوزنقه میانی و تحتانی در هر دو حرکت افزایش معنادار یافت (0/05>P). واکنش عضله دندانهای قدامی ناهمگون بود و تنها در برخی شرایط افزایش فعالیت معنادار نشان داد. در مقایسه بینگروهی در حرکت قایقی، گروه مبتلا به دیسکنزی نوع یک، نسبت به نوع دو، فعالیت بیشتری در عضله UT و فعالیت کمتری در عضله LT نشان داد (0/05>P).<br /><strong>نتیجهگیری:</strong> کینزیوتیپ توانست بهطور فوری الگوی فعالیت عضلات ثباتدهنده کتف را در هر سه نوع دیسکنزی بهبود بخشد؛ با کاهش فعالیت عضلات بیش فعال و تسهیل عضلات مهار شده. با این حال، در عضله دندانهای قدامی اثربخشی محدودی مشاهده شد که بیانگر لزوم طراحی تیپگذاری اختصاصی و متناسب برای این عضله است.https://militarymedj.bmsu.ac.ir/article_1001318_ccc2c49753637c8de512ecf9bd26ed81.pdf