دانشگاه علوم پزشکی بقیه ­الله (عج) طب نظامی 1735-1537 27 3 2025 09 11 Comparison of the Cytotoxicity of Second- and Third-Generation Nanodendrimers on PC12 and Vero Cell Lines to Evaluate Their Safety in Drug Delivery Systems مقایسه سمیت نانودندریمرهای نسل دوم و نسل سوم بر روی رده‌های سلولی PC12 و Vero به منظور ارزیابی میزان ایمنی آن‌ها در سیستم‌های تحویل دارو 2839 2847 1001314 10.30491/jmm.2025.1006844.1315 FA حمیرا فدایی گروه شیمی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران محمد تقی گودرزی گروه بیوشیمی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران علی کلانتری حصاری گروه علوم پایه، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران طاهر علمی گروه انگل شناسی و قارچ شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اراک، اراک، ایران 0000-0002-4247-4445 Journal Article 2025 03 15 <strong>Background and Aim: </strong>The unique characteristics of dendrimers, including their branched structure and ability to encapsulate a variety of drugs, have garnered significant attention in targeted drug delivery applications. In this study, we evaluated the cytotoxicity of second-generation (G2) and third-generation (G3) dendrimers on two cell lines, PC12 and Vero, to assess their potential for use in drug delivery systems.<br /><strong>Methods:</strong> G2 and G3 dendrimers were synthesized through a chemical method using polyethylene glycol and citric acid. The particle size of the dendrimers was determined by dynamic light scattering (DLS), and their structure was evaluated by Fourier-transform infrared (FTIR) spectroscopy. The cytotoxicity of the dendrimers on Vero and PC12 cells was assessed using the MTT assay.<br /><strong>Results:</strong> DLS analysis showed that the particle sizes of the synthesized dendrimers, G2 and G3, were 43 nm and 61 nm, respectively, with their polydispersity index (PDI) values of 0.288 and 0.351, indicating a more uniform distribution of G2 nanoparticles than G3. The cytotoxicity assay demonstrated that G2 dendrimers exhibited lower toxicity towards the PC12 cell line compared to G3, with CC₅₀ values for G2 and G3 being 1243 and 784 µg/ml, respectively. However, no significant difference in toxicity between G2 and G3 was observed in the Vero cell line (P=0.636).<br /><strong>Conclusion: </strong>Since the concentration of dendrimers used as drug carriers is below their toxic concentration, they can be applied as novel drug delivery systems in medical treatments. <strong>زمینه و هدف:</strong> ویژگی‌های منحصر به‌فرد دندریمرها از جمله ساختار شاخه‌ای و توانایی در گیرانداختن انواع مختلف داروها، توجه زیادی را جهت کاربردهای دارورسانی هدفمند به‌خود جلب کرده‌اند. در این مطالعه با هدف ارزیابی پتانسیل این نانودندریمرها برای استفاده در سیستم‌های تحویل دارو، سمیت سلولی دندریمرهای نسل دوم (G2) و نسل سوم (G3) بر روی دو رده سلولی PC12 و Vero مورد ارزیابی قرار گرفت.<br /><strong>روش‌ها:</strong> دندریمرهای G2 و G3 با استفاده از پلی‌اتیلن گلیکول و اسید سیتریک سنتز شدند. اندازه ذرات دندریمرها با استفاده از پراکندگی نور دینامیکی (DLS) تعیین شد، سپس ساختار آن‌ها با استفاده از طیف‌سنجی مادون قرمز تبدیل فوریه (FTIR) مورد ارزیابی قرار گرفت. جهت بررسی سمیت سلولی نانودندریمرها بر سلول‌های Vero و PC12 از روش MTT استفاده شد.<br /><strong>یافته‌ها: </strong>تحلیل DLS نشان داد که اندازه ذرات دندریمر سنتز شده برای G2 و G3 به‌ترتیب ۴۳ نانومتر و ۶۱ نانومتر بود و شاخص توزیع چندگانه (PDI)  آن‌ها به‌ترتیب 0/288 و 0/351 بود که نشان‌دهنده توزیع یکنواخت‌تر نانوذرات G2 نسبت به G3 بود. آزمایش‌ سمیت سلولی نشان داد که بر رده سلولی PC12، دندریمرهای G2 سمیت کمتری نسبت به G3 داشتند (مقادیر CC₅₀ برای G2 و G3 به‌ترتیب 1243 میکروگرم/میلی‌لیتر و 784 میکروگرم/میلی‌لیتر بود) اما تفاوت معنی‌دار در سمیت بین G2 و G3 بر رده سلولی Vero مشاهده نشد (0/636<em>=</em>P).<br /><strong>نتیجه‌گیری:</strong> از آنجایی که غلظت دندریمری که به‌عنوان حامل دارویی استفاده می‌شود کمتر از غلظت سمی آن‌ها است، از دندریمرها<strong> </strong>به‌عنوان سیستم‌های دارورسانی نوین در پزشکی می‌توان استفاده کرد. https://militarymedj.bmsu.ac.ir/article_1001314_b8b1ba84243c314638bff167a3810c73.pdf